Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

247η μέρα από 365 / 247th day from 365


08.12.2015 Τρίτη

Με όμορφη ένταση κύλησε η σημερινή ημέρα, κι είναι μαγικό να υπάρχει όμορφη ένταση. Αν σκεφτούμε η ένταση έχει αρνητικό πρόσημο στα περισσότερα παραδείγματα που μπορεί κάποιος να αναφέρει, που μπορεί κάποιος να ζήσει. Κι όμως αυτό μπορεί να το πετύχει το τρέξιμο.

Είναι το μέσο για να βγάλουμε, για να εμφανίσουμε πολλά απ' τα προσωπεία που κουβαλάμε. Προσωπεία που φέρνουν και ένταση κι 'ναι βαθιά μέσα μας, κι ας πολλές φορές έχουμε άλλη όψη απ' την πραγματικά ''βιωματική όψη'' που υπάρχει στην ύπαρξή μας.

Συναντώ ανθρώπους που βλέπω στο βλέμμα τους την τάση να περιπαίξουν το project και μένα, συναντώ άλλους που είναι σκεπτικοί για το εγχείρημα - project στο σύνολό του αλλά και στις δικές μου προθέσεις - βλέψεις σε σχέση με το project. Συναντώ και διαβάζω σκέψεις από άλλους γνωστούς, φίλους ή άγνωστους που εκτιμούν την προσπάθεια δίχως περισσότερα, δίχως λιγότερα. Απλά κάτι διακινείται μέσα τους, από μια φράση, απ' την φωτογραφία, απ' το επιλεγμένο κομμάτι με έντονα γράμματα, ίσως απ' το σύνολο.

Κι όλες οι σημερινές σκέψεις ήρθαν στο χαλάρωμα της σημερινής 247ης συνεχόμενης ημέρας τρεξίματος, όταν συνάντησα το διαλυμένο φύλλο της φωτογραφίας. 

Σαν μάσκα μου φάνηκε πεσμένη πάνω στο πλαστικό χόρτο, σαν μάσκα διάτρητη από το καιρό κι απ' τα βλέμματα, απ' τα γλέντια και τις κακουχίες, απ' τα όμορφα και τ' άσχημα, απ' όσα μπορεί να συμβολίσει τελικά ένα φύλλο.

Κι είναι μόνο ένα φύλλο...


~~~~~~~~~~

08.12.2015 Thuesday 
The day today went on with nice tension, and it's magic when there is nice tension. If we think about it, tension has negative sign in most examples somebody can refer to, somebody can experience. However running can achieve this.

This is the means to take out, to reveal many of the facades we carry. Facades which bring about tension and are deep in our soul, even if we many times have a different aspect from the really experiential aspect inside our existense.

I meet people, who -as I can see in their glance- tend to mock the project and me, I meet other ones who are sceptical about the venture-project in total but also about my intentions-aspirations concerning the project. I meet and read thoughts of other acquaintances, friends or strangers who appreciate the effort without more, without less. There is just something moving inside them, because of a phrase, of the photo, of the chosen part with the bold letters, may be because of the total project.

And all the thoughts of today came during the relaxing of the current 247th consecutive day of running, as soon as I met the dismantled leave of the photo.

It looked to me like a mask fallen on the plastic grass, like a mask penetrated by the weather and the glances, by the revelries and the hardships, by the beautiful and the ugly, by whatever finally a leave can symbolize.

And it's only a leave...

Δεν υπάρχουν σχόλια: