Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

239η μέρα από 365 / 239th day from 365


30.11.2015 Δευτέρα

Δροσερό προς κρύο μεσημέρι Δευτέρας, ένα ταφ απ' το τίποτα το ταφ θέλουν τα πράγματα για να αλλάξουν. Μπόρεσε η μητέρα της γυναίκας μου να μείνει με τον μικρό 30' περισσότερο και δεν χρειάστηκε να περιμένω επτά τουλάχιστον ώρες για να γίνει πράξη η 239η συνεχόμενη ημέρα τρεξίματος.

Τα πάντα σε πρόγραμμα, έφυγα κάτι περισσότερο από γρήγορα απ' τη δουλειά για να προλάβω να πάω τον μεγάλο στα αγγλικά για να γυρίσω σπίτι, να ντυθώ στα γρήγορα και να βγω. 

Το σημερινό μισάωρο έμοιαζε σαν βουτιά στην θάλασσα. Πως πέφτουμε και όλα σβήνουν, κι όλα καθαρίζουν, κι όλα μηδενίζουν και είμαστε έτοιμοι για τα επόμενα; Ακριβώς έτσι έγινε σήμερα, τα πήρε το τρέξιμο, το κρύο οξυγόνο στην εκπνοή ζεστό πια έπαιρνε μαζί του ότι βαρύ και πιεστικό υπήρχε μέσα μου.

Τα χέρια κρύωναν, τα μάζευα μέσα στο αντιανεμικό, ακολουθώντας αντίθετες κατευθύνσεις, παράλληλα αντίθετες σαν αυτές των ποδιών, με βασικό φόντο τα χρώματα της γης, καφέ και πράσινο. Αυτά στα χαμηλά, σε 'μένα.

Σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά το καθαρό κι άπιαστο μπλε του ουρανού, τα αεροπλάνα με τις παράλληλες αντίθετες πορείες. 

"Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε'' είχε γράψει το 1978 στην Μαρία Νεφέλη ο Οδυσσέας Ελύτης. Για να μην βλέπουμε και τις ψυχές που ήρθαν κοντά σου σκέφτομαι, όχι μόνο εσένα. 

Έτρεχα και ακούγονταν η καμπάνα της εκκλησίας, γίνονταν μια κηδεία την ώρα που έτρεχα. Το διάστημα που είναι σε εξέλιξη το project έχω σκεφτεί και το ΄χω πει στη γυναίκα μου, αν τυχόν και αναχωρήσω δεν θέλω την ησυχία που έχει στα σπίτια όταν έχει κηδεία, δεν λέω να γίνει πάρτι αλλά ένα δεύτερο πρόγραμμα θα 'θέλα να παίζει. Δεν μπορώ χωρίς μουσική.

Τις ώρες της μοναξιάς στο τρέξιμο έρχονται πολλές σκέψεις, έρχονται σχεδόν όλες οι σκέψεις. Μια μέρα ήρθε κι αυτό, νομίζω στο θάνατο θα μου λείψει πιο πολύ απ' όλα αν δεν έχει μουσική. Η μουσική, οι ήχοι είναι σαν ο τρέξιμο μπορείς να 'σαι μόνος και με άλλους μαζί.

Εξομολογήσεις βγήκαν σήμερα. Δεν νομίζω, απλά σκέψεις ανθρωπινές, γήινες, ολόδικες... 


~~~~~~~~~~

30.11.2015 Monday 
Fresh to cold Monday noon, one n from nothing, the n is what the things want in order to change. My wife's mother was able to stay with our young son for 30' more and I didn't need to wait for at least seven hours so that the 239th consecutive day of running could happen in praxis.

Everything on schedule, I left job more than quickly to be in time for taking my older son to his English lesson, to return home, to get dressed quickly and get out.

Today's 30minute session looked like a dive in the sea. How do we fall and everything fades, everything clears, everything sets to zero and we are ready for the next ones? Exactly this happened today, running took them, the cold oxygen -being warm at the exhalation- was taking with it whatever hard and pressing was inside me.

The hands were cold, I was putting them into the windcheater, following opposite directions, opposite in parallel like those of feet, with main background the colours of earth, brown and green. These at the low(level), at me.

Raising my head, the clear and elusive blue of the sky, the aircrafts with the parallel opposite routes.

"Dear God how much blue you spend so that we can't see you" Odysseas Elytis had written to Maria Nefeli in 1978.So that we can't see either the souls which came near you, I consider, not only you.

I was running and the church's bell was ringing, a funeral was taking place while I was running. The period during which the project is on process, I've considered and have said it to my wife, if I ever "depart" I don't want the silence which houses usually have; I don't say there should be a party, but I wish a second programme was on. I can't do without music.

During the hours of loneliness at running a lot of thoughts are coming, almost all the thoughts. One day came this, too, I think at death I'm going to miss most of all if there isn't any music. The music, the sounds are like running; you can be both alone and with other people.

There were confessions today. I don't think so, just human thoughts, terrestrial, my own individual thoughts...

Δεν υπάρχουν σχόλια: