Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

226η μέρα από 365 / 226th day from 365


17.11.2015 Τρίτη
Όσο περνά ο καιρός ενισχύεται μια παλιότερη άποψη που είχα, όχι όσο περνά ο καιρός του project, ο καιρός γενικότερα, όσο μεγαλώνω δηλαδή. ''Χρειάζομαι και άλλο χρόνο στο 24ώρο'', αυτό έλεγε και λέει η παλιά άποψη, θέλω άλλες επτά - οκτώ ώρες ίσως και λίγες περισσότερες ώρες στο 24ώρο μου, δεν προλαβαίνω να κάνω όσα θέλω, ή τα κάνω με όχι 100% της ανάγκης μου, της θέλησης, της προσωπικής κάλυψης. 



Αν η σημερινή μέρα ήταν λίγο πιο γεμάτη θα ξεχυλίζει, θα γέμιζε άλλη μια χύτρα που βράζει. Ανάγκες προσωπικές και των υπολοίπων, διεκπεραιώσεις, γεγονότα, σκέψεις, συναισθήματα, αμφιθυμίες.



Όλα, μια σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η ίδια η επέτειος κι ότι γεννά, τα γεγονότα στην Γαλλία πρόσφατα, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες στον κόσμο όχι στην χώρα ή στην ήπειρο που ανήκουμε, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες ανήκουν στο κόσμο κι αυτό επαληθεύεται όσο ποτέ άλλοτε τις μέρες που ζούμε. Μια ταινία που χρόνια ήθελα να δω και το έκανα σήμερα με αφορμή το 3ο Κινηματογραφικό αφιέρωμα του ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ, ''Το μίσος - La Haine''


Όλα τα προηγούμενα χωράν στην ταινία, όλα όμως. Και άλλα είχε η μέρα, το πείσμα του δίχρονου γιου που δέχεται μόνο μόρια διπλωματίας η συγκεκριμένη φάση ανάπτυξης. Οι απαντήσεις στις συνεχόμενες απορίες και προβληματισμούς του μεγαλύτερου, η ανάγκη εύρεσης επιχειρημάτων που θα αποτελέσουν για εκείνον πηγή έμπνευσης και πρότυπου.

Για αυτό ανέφερα νωρίτερα πως πιο γεμάτη ημέρα θα ξεχείλιζε και θα γέμιζε άλλη μια χύτρα.

Σ' όλα αυτά έρχεται η πλήρη ταύτιση, το απόλυτο ''κούμπωμα'' της προπόνησης, έντονη και δυνατή που δεν αφήνει πολλά περιθώρια χαλάρωσης, που συνεχίζει και χτυπά καμπανάκια. Σκέφτομαι πως λειτουργεί σαν μια μορφή ομοιοπαθητικής, που πιέζει πολύ και μετά αφήνει κάποια περιθώρια χαλάρωσης.

Μοναδικές στιγμές ζωής γεμάτες ζωή. Νομίζω πως αν δεν υπήρχε το project δεν θα είχα την ευκαιρία αποτυπώσω την πυκνότητα της καθημερινότητας. Το θετικό είναι πως κουράζομαι πολύ μα περιμένω με περίσσια ανυπομονησία την επόμενη ημέρα μ' όσα φέρει. Το αρνητικό πως λείπει αρκετός ύπνος για να απολαύσω πιο ξεκούραστος όσα έρθουν.

226 συνεχόμενες ημέρες τρεξίματος με την σημερινή, νοιώθω να προχωρά το project σε σταθερή πορεία όπως το αεροπλάνο που συνοδεύει φωτογραφικά το σημερινό report.

Όλο μοιάζει σαν γλυκό όνειρο. 

Μήπως κοιμάμαι και δεν το 'χω καταλάβει;


~~~~~~~~~~

17.11.2015 Tuesday 
As time passes a former opinion of mine is reinforced, I'm not referring to the time of the project, but to the time in general, that is as I'm growing older. "I need more time within the day", that was what a former opinion said, I want seven-eight more hours -perhaps even a little more- a day, I can't be in time for all these I want to do, or I'm doing them without the 100% of my need, my will, my personal satisfaction.

If the current day was a little more full it would overflow, it would fill one more boiling kettle. Personal and the rest people's needs, processing, facts, thoughts, emotions, ambivalence. 

Everything, a school celebration for the Polytechneio anniversary, the anniversary itself and whatever it produces, the facts in France recently, the immigrants, the refugees in the world, not in the country or in the continent we belong to, immigrants and refugees belong to the world and this is verified more than ever before nowadays. A film I've wanted to see for years and I did it today on the occasion of the 3rd Cinematographic tribute of KETHEA ITHAKA, "The hatred-La Haine".

All the above fit the movie, all. The day had some more, my two-year-old son's stubborness, where this certain phase of development can be coped only with fragments of diplomacy. The answers to my older son's continuous questions and problems, the need to find points/arguments that will be a source of inspiration and of model to him.

That's why I mentioned earlier that a more full day would overflow and would fill one more kettle.

To all these there comes the complete identification, the absolute matching of the training session, intense and hard, which doesn't let many margins for relaxation, which keeps on ringing bells. I'm thinking it operates as a form of homeopathy, which presses much and then lets some margins for relaxation.

Unique moments of life full of life. I think that if the project didn't exist I wouldn't have the opportunity to reflect the density of everyday life. The positive point is that I get very tired but I'm really looking forward to the next day, with whatever it will bring. The negative point is that I miss enough sleep to enjoy more restful what will come next.

226 successive days of running with the current one, I feel the project goes ahead on a steady route, like the aircraft accompanying -as a photo- the current report.

It all looks like a sweet dream.

Might I be asleep without realising it?



Δεν υπάρχουν σχόλια: