Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

168η μέρα από 365 / 168th day from 365


20.09.2015 Κυριακή
Η 168η συνεχόμενη ημέρα τρεξίματος ξεκίνησε το απόγευμα της Κυριακής, ακριβώς ένα 24ώρο μετά τον τερματισμό μου στον παρθενικό Lost Trail, στον Όλυμπο. Έχω πολύ καιρό να ''πιαστώ'' τόσο, θυμήθηκα την δεύτερη συμμετοχή μου σε αγώνα το 2010, στον 1ο Ορεινό Αγώνα Κισσάβου, από τότε έχω να πιαστώ τόσο.

Τα πρώτα λεπτά της σημερινής ημέρας ήταν πονετικά έτσι απλά, μέχρι να κινηθεί το αίμα, να ζεσταθεί το σώμα τα πάντα πονούσαν, ακόμα και η σφυγμοί το πρώτο 4λεπτο έδειχναν τρελά πράγματα.

Ύστερα το υπόλοιπο 20λεπτο κύλησε σαν να έβλεπα ένα φωτογραφικό άλμπουμ από την χθεσινή ημέρα στον Όλυμπο και τον Lost Trail. Στιγμές - στιγμές απ' όλα. Απ' την διαδρομή, από τους ανθρώπους, από κουβέντες, από τους σταθμούς τροφοδοσίας, από το βράδυ στο αυτοκίνητο με τα αστέρια να γεμίζουν γλυκά το πίσω μπαρμπρίζ, από τα γιγάντια δέντρα που προσπερνούσα στον χώρο και αυτά εμένα στον χρόνο, στην αιωνιότητα, από βλέμματα, από ήχους. Κάθε βήμα της 168ης συνεχόμενης ημέρας τρεξίματος και αποθεραπείας μαζί ήταν μια εικόνα, μια λαμπερή ακόμα ανάμνηση.

Σε δύσκολα σημεία της διαδρομής χθες όπως σήμερα λόγω του πόνου που βγαίνει, ξεκινά ''αυταπάγγελτα'' η σκέψη μια διαφορετική διαδικασία. Δίνει συγκεκριμένες κατευθύνσεις φροντίδας, οδηγίες κανονικές, πως πατάς, που πατάς, πως νοιώθεις, πρόσεξε εκείνο το σημείο, αν κάνεις αυτό δες πως θα 'ναι, πρόσεξε έχε το νου σου έχεις και συνέχεια. Είναι μοναδικό το συναίσθημα αυτοπροστασίας.

Πάντα μέσα στους αγώνες ίσως και λίγο μετά έρχεται το ερώτημα: ''Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;'' Κι απάντηση είναι αφοπλιστικά απλή, ''γιατί τον αγαπάμε, αυτόν και τους γύρω μας...''

http://www.movescount.com/moves/move77295268

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
20.09.2015 Sunday
Exactly 24 hours after the "virgin" race that was named “Lost Trail”, on Sunday afternoon i started running for the 168th ongoing day. I had so many times to feel so pain at my muscles. Since my second try to run a Marathon, at 2010 to the 1o Race at Kissavos Mountain.

For the first 5 minutes i was feeling just pain and it was horrible. My body hurts and even my pulses showed crazy measures at the first 4 minutes.

After that, i run for 20 more minutes and it was like i was watching the album of the photos of the race day. The images were in front of my eyes.

Moments of the Trail. From the route, from the people around, from the small or longer conversations, the station for the supplies, from the night that i spended in my car staring at the stars out of the window. Also, thinking about the huge trees that I passed. Those trees that i was running around and overtaking them while the same time these trees overtaking me concerning the time, the eternity. I was thinking about the eyes and the sounds around. Every step of running and recovery at that day was full of memories of the Lost Trail.

In the same way as yesterday, because of the pain that i was feeling, it was activated immediately the needs for taking care of me. It is an automatic procedure that gives directions about the steps, where to go, the way you feel, what point is dangerous and it is necessary to be careful, the necessity to take care of yourself because you have to go on and continue this effort. This feeling of self-protection is unique.

This question comes always up in my mind, during the races and sometimes afterwards: "Why are we doing this to ourselves?'' The answer is very simple, "because we love ourselves and the people around us..."

http://www.movescount.com/moves/move77295268

Δεν υπάρχουν σχόλια: