Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

352η μέρα από 365 Πανόραμα / 352th day from 365 Panorama


22.03.2016 Τρίτη
Σήμερα ήταν από αυτές τις ημέρες που θυμίζουν καλοκαίρι και όλο σκέφτεσαι την ζέστη και τις καυτές ημέρες που έρχονται και πως θα 'ναι τότε. Άνθρωποι....και εγώ, δεν μένω στο τώρα, πάλι φεύγω, πηγαίνω στο μετά. Πόσα χάνουμε, πόσα χάνω ''φεύγοντας'' απ' τις στιγμές που ζούμε; Είμαστε απίστευτα πλάσματα οι άνθρωποι, με ότι μπορεί να περιλαμβάνει αυτός ο χαρακτηρισμός.



Σαν το τραγούδι της Χάρις Αλεξίου, ''Μεγάλωσα'', έχει γράψει και τραγουδήσει...''πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε...''. Φεύγει το μυαλό, φεύγει η ψυχή.

Ημέρα σήμερα με ένταση σταθερή που θύμιζε το πρόγραμμα Σάββατο. Αδύνατο να μείνει το μυαλό και η σκέψη στο εδώ και τώρα, στο σήμερα που προηγήθηκε λίγες ώρες πριν.

Ταξιδεύει το μυαλό κι η σκέψη σαν άλλο πυροσβεστικό αεροπλάνο, όπως στην φωτογραφία που συνοδεύει το σημερινό report. Τι να θέλει άραγε να σβήσει;

Ημέρα με σταθερή ένταση η σημερινή (προσπάθεια συνειδητή να μείνω αποκλειστικά στη 352η συνεχόμενη ημέρα τρεξίματος), και η σκέψη μπερδεμένη στην προσπάθεια να βγει το πρόγραμμα και μια αίσθηση άσχημη απ' όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας με αφορμή τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες.

Λίγο αργότερα με ρωτούσε ο γιος μου αν πέσει μια πυρηνική βόμβα στην Αθήνα αν θα πιάσει και εμάς. Μετά την απάντησή μου συνέχισε: ''κι οι συγγενείς μας εκεί;''

Σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σκέφτομαι τώρα. Κι αν ακούγεται γραφικό ή αστείο αυτό, δεν είναι, είναι ακριβώς το αντίθετο, γεμάτο ευθύνη και αγωνία. 


~~~~~~~~~~

22.03.2016 Tuesday 
Today was one of those days that remind of summer and you think all the time of the heat and the hot days coming and how it will be then. People...and I don't stay at now, I leave again, I go to after. How many do we lose, how many do I lose "leaving" from the moments we live? We-people are incredible creatures, with whatever this characterisation can include.

Like Haris Alexiou's song, "I've grown up", she has written and sung..."we always talk about others, this way we don't feel pain, this way we forget...". The mind goes, the soul goes.

Today was a day with steady tension which reminded of a Saturday programme. Impossible for the mind and the thought to stay at here and now, at today which preceded few hours ago.

The mind and the thought travel like another fire plane, as in the photo accompanying the current report.  I'm wondering what it could want to extinguish?

Today was a day with steady tension (conscious effort to stay exclusively at the 352nd consecutive day of running), and the thought confused in an attempt to carry out the programme and a bad sense from what happens in our world on the occasion of the assaults in Brussels.

A little later my son was asking me whether we'll be if a nuclear bomb falls in Athens. After my answer he went on: "and our relatives there?"

I'm considering now in what world we bring up our children. And if this is heard picturesque or funny, it isn't, it's right the opposite, full of responsibility and anguish.

Δεν υπάρχουν σχόλια: